Saturday, March 13, 2010
தவம்..........!!!
தவத்தை மெச்சினேன்
பக்தா.............!
என்று
எதிரில் வந்தார் கடவுள்!!!
அவளுக்கான
தவம்
இது என்று சொல்லி
திருப்பி
அனுப்பி விட்டேன்...!!!
மொட்டு...................!
பட்டுப்போன
செடிகள் கூட
உன்
பட்டுப்போன்ற கைகளால்
தொட்டு போனதும்
மெல்ல துளிர்த்து
மொட்டு விடத் துவங்குகின்றன...........!!!
ஈர்ப்பு விசை.....................!
புவி ஈர்ப்பு
விசையைப் போல
நிலவு ஈர்ப்பு விசை
இருக்குமா என்கிறாய்.....!
இருக்காதா பின்ன......
உன் அருகில் வந்தாலே
மொத்தமாய் ஈர்த்து விடுகிறாயே......!!!
நிலவு................!
நிலவை
வேடிக்கை பார்ப்பதில்
எனக்கு அலாதிப் பிரியம்.....!
அசையாமல்
அப்படியே சற்று நேரம்
அமர்ந்து இருக்க முடியுமா?
இனி.......
வீட்டில்
திட்டினார்களா?
ஏன்
தாமதமாய்
வந்தாய் என்று.......
இனி
சீக்கிரமாகவே
வந்து விடு.......
தாமதமாகப் போனால்
என்ன சொல்லி
சமாளிக்கலாம் என்று
யோசித்து வைப்போம்........!!!
காதல்....!
காதல் தேசத்து
போக்குவரத்து நெரிசலில்
சிக்கிப்பரிதவிக்கிறேன்
உன்னில் இருந்து
காதலுக்கான
பச்சை விளக்கின்
எரிதலை
எதிர்பார்த்தபடி.............!!!
அவள் மட்டும்......!
துருவங்களின்
தொட்டடுத்த தூரத்தில்
காட்சிகளுக்கு
புது வண்ணம்
பூசிக்கொண்டிருக்கும் சூரியன்
விடைபெறும் தருணத்தில்.........
வழக்கம் போல்
நதிக்கரையில்
கால் போன போக்கில் நடைபோட
காற்றில் போக்கில்
சுற்றித்திரியும்
இலைச்சருகுகளாய்
கனவுகள்
மனசுக்குள் இடம்பெயர
நிசப்தத்தின் உச்சத்தில்
தவமிருக்கும்
அவள் நினைவுகள்
மெல்லத்துயில் எழுகின்றன.....
தனிமையில்
உயிர்பெறுகின்றன.....
உயிரணுக்களும்,
உணர்வுமொட்டுக்களும்
ஓய்வுக்காலம் முடிந்து
பணிக்குத்திரும்பும் அந்த
இருள் சூழ்ந்த
மங்கலான
மாலைப்பொழுதில்
மறுகரையில் நாணல்கள்
காத்திருக்கும் என்றறிந்தும்
அவளின் வரவுக்காய்
கைகட்டி காத்திருக்கிறது
ஊர் சுற்றும் காற்று.......
வேண்டுமென்றே
மௌனம் கலைப்பதற்காக
என் விரல்களிலிருந்து விடைபெறும்
கூழாங்கற்களும்
வட்டமடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன
தண்ணீரின் மேற்பரப்பில்.....
அதே அவளுக்கான
வரவின் எதிர்பார்ப்புடன்....
என் இரவெங்கும்
சோகங்கள் ஒருசேர
அவள் நினைவுகளை
நிலவின் துணையோடு
வரவழைத்திருக்க
அவள்
மட்டும்
வந்தபாடில்லை ....!!!
Monday, March 8, 2010
எங்களூர்த்திருவிழா...!
ஊர்ப்பெரியவர்கள் ஒன்றுகூடி
தேர் திருவிழாவிற்கு நாள் குறித்திருக்க.........
களைகட்டிய ஊரெங்கும்
கதம்பம் கமகமக்க...........
சந்தனம் மணமணக்க............
மஞ்சள் தெளித்து.........
மாவிலை தோரணம் கட்டி............
பந்தக்கால் நட்டு..........
பரபரப்பாகவும் விறுவிறுப்பாகவும்....
இனிதே துவங்கிய திருவிழா நாளில்
தாய்மார்கள் ஒன்றுகூடி
தானானை கொட்டிவர..........
வேடிக்கை பார்க்க வந்த
இளவட்டக்கூட்டமெல்லாம்
தாவணிப்பெண்களை
கூடி நின்று கேலி செய்ய.............
ஒருபுறம் அபிசேகங்களும்,
ஆராதனைகளும்
அரங்கேறியிருக்க...........
மறுபுறம் பக்திப்பாடல்கள்
செவிகளை
பரவசப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும்.
தேரின் ஊர்வலம்
தெருவெங்கும்
ஜொலிஜொலிக்க
பூ, பழமெல்லாம்
வரிசையில் எடுத்து வந்து
பக்தர்கள் பூஜை செய்து
நேர்த்திக்கடன் செலுத்த
கோயில் வாசலில்
உடைந்து சிதறிய
தேங்காயின் சில்லொன்று
எதிரில் நின்றிருந்தவனின்
நெற்றி பிளந்திருக்க
சட்டை பிடித்து
சாதிக்கலவரமாகி
மறுநாள்
தலைப்புச்செய்திகளில்
இருவருக்கு
அரிவாள் வெட்டென்று
வழக்கம்போல் முடிந்திருந்தது
எங்களூர் தேர்த்திருவிழா .....!
இப்பொழுதெல்லாம்.....!!!
எப்பொழுதும் படுத்ததும்
கிடந்துறங்கும் நான்
இன்று வெகுநேரமாகியும்
அசைபோட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்
அவளோடு கடந்த
அன்றைய அழகான நினைவுகளை.....
நேரம் போனதே தெரியாமல்
நினைவுகளில் வலம் வர
ஒரு வழியாக கனவுகள்
என் கண்களை ஆக்கிரமித்து
கண்ணயர்ந்து தூங்கிப்போனேன்....
எருமை மாடு எந்திரிடா,
இன்னும் தூக்கத்தப்பாரு! என்ற
அம்மாவின் உரத்த குரலில்
பதறியடித்துப்பார்த்தபோது
மணி எட்டைத்தொட்டுவிட்டிருந்தது....
அவசர அவசரமாய் குளித்து
அம்மாவின் முந்தானையில் தலை துடைத்து
சாப்பிடாமல்கூட விடைபெற்று
படபடப்போடு சைக்கிளை அழுத்த
இன்னும் பத்து நிமிடங்களே எஞ்சியிருந்தது
வழக்கமான இடத்தில் நிறுத்திவிட்டு
பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைந்தபோது....
என்னவளை சுமந்து வரும்
எங்களூர் பேருந்து
தற்காலிக தாயாகிப்போன
தற்பெருமையில்
சற்று தாமதமாகவே வந்து நின்றது......
அவளைத்தேடும் பணியில் கண்கள்
முடுக்கிவிடப்பட்டிருக்க, மறுபக்கம்
கைகள் கம்பிகளில் தொற்றிக்கொள்ள
தொடர்கிறது நகரத்தை நோக்கிய பயணம்.....
பார்த்தும் பார்க்காதது போல்
பூத்திருந்தவள்
பூவுக்கும் புன்னகைக்கத்தெரியுமென்று
சின்னதாய் உறுதி செய்கிறாள்....
மென்மையாய் நலம் விசாரிக்க
வெட்கத்தைப் பதிலாய் தருகிறாள்...
நான் என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல்
என்னென்னவோ பேச
சிக்கனமாய் வார்த்தைகளை
சிதறடித்து ரசிக்க வைக்கிறாள்....
புத்தகங்களை நீட்ட, எடுத்து
மடியில் சேர்த்து வைத்துக்கொள்கிறாள்...
அவைகளும் அதற்காய் காத்திருந்தவை போல்
பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்துக்கொள்கின்றன....
இப்படியான பேருந்துப்பயணத்தில்
இன்றேனும் சொல்லிவிட வேண்டுமென்ற
முடிவோடு வந்து , ஒவ்வொரு நாளும்
திரும்பிப்போகிறேன் ....ஒருவேளை
அந்தச்சின்னப்புன்னகையை
இழக்க நேரிடுமோ என்ற
பதிலற்ற நெருடலொன்றில் .....
இனி கடிதமே சிறந்த வழியென்று - என்
காதலை எழுத்துக்களில் சேகரித்து
எடுத்துச்சென்றபோது- அன்றைய
பேருந்தில் அவள் வந்திருக்கவில்லை.....
ஏமாற்றத்துடன் அவள்
தோழியிடம் கேட்டபோது
கல்யாணம் நிச்சயமானவளுக்கு இனி
கல்லூரி எதற்கென்று
பெற்றோர் சொல்லிவிட்டார்களாம்......
நொறுங்கிய
இதயத்தின் சிதறல்களை
என்ன செய்வதென்று அறியாமல்
விரக்தியில் மெதுவாய்
வீடு திரும்பிவிட்டிருந்தேன்......
இப்பொழுதெல்லாம்
அவளின்றிக்கடந்து செல்லும்
எங்களூர்ப்பேருந்தை
பிடிக்கவும் இல்லை...
எனதிந்த விடியல்கள்
பரபரப்பாய் விடிவதும் இல்லை......!
Subscribe to:
Posts (Atom)











